„Nauka improwizacji muzycznej według teorii uczenia się muzyki Edwina E. Gordona” cz. 1 i cz. 2 to najnowsza publikacja dr hab. Barbara Pazur. Jest to księga wiedzy jak i inspiracji do własnego tworzenia i tak jak nosi tytuł improwizowania czyli świadomego bawienia się i szukania muzyki i harmonii.
Autorka zebrała w całość wiedzę z poprzednich publikacji o tej samej nazwie uzupełniając ją w jeszcze większe ilości informacji oraz melodii.
Pierwsza część to w większości teoria. Autorka opisuje czym jest audiacja, rytm, tonalność, tonacyjność, improwizacja tonalna, melodyczną i harmoniczna. Oprócz tego można przeczytać wiele dowiedzieć się o nauce gry na instrumencie tak aby zawierała improwizacje. Znajdziemy nawet kilka słów o improwizacji jazzowej.
Część druga zapisana nutami. Znajdziemy w niej motywy harmoniczne, schematy rytmiczne różnych tańców, rytmiczanki bez i z słowami oraz melodie w różnych skałach z opisanymi akordami.
Mimo, że jeszcze nie przeczytałam większość teorii to sporo z tych melodii jak i Rytmiczanek już przegrałam i prześpiewałam, bo przecież ciekawość muzyczna musiała wygrać. Niektóre zamieszczone w książce znałam już z poprzedniej części Barbary Pazur zatytułowanej „Nauka improwizacji muzycznej: śpiewnik”. Melodie są na prawdę zróżnicowane. Mogę po sobie powiedzieć, że po zaśpiewaniu 6 melodii w skali doryckiej zaczęłam sama próbować improwizować!
Jeśli szukacie kopalni wiedzy o umuzykalnianiu lub kopalni nut z prostymi ale niebanalnymi i zróżnicowanymi melodiami, albo znudziły wam się wciąż te same rytmiczanki to koniecznie musicie mieć te książki!
